It’s been a wonderful three years in HCL. The lesions I learned, problems I faced, rewards I got, achievements I made(If any??), Friends I got (and also the treat), are can not be explain by words. There are not enough words to explain the memories but definitely I had a GOOD time with you.
Tomorrow will be my last day in HCL. I have planned to do my studies in Japan and leaving from here before end of this month.
Taking this opportunity to thanks the well wishers of mine and all people who supported, guided, and helped me till now.
THANK YOU VERY MUCH TO ALL.
Navaneetha Kumar
Tuesday, March 9, 2010
ஒரே வார்த்தை, ஒகோன்னு வாழ்க்கை (Team.EMS - ஒரு வரலாற்றுக் குறிப்பு)
இந்தப்பதிவில் வரும் சம்பவங்கள், பாத்திரங்கள், பர்னிச்சர்கள்,ஜாவா, மிக்சி, கிரைன்டர் யாவும் கற்பனையே.எதுவும் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டதோ, ஓட்டலில் இருந்து ஆட்டைய போட்டதோ இல்லை. எத்தேச்சையாக யார் வாழ்விலாவது இந்தச் சம்பவங்கள் ஒத்துப் போனால் அதற்கு காதாசிரியர்கள்(பெயர் குறிப்பிடுவது என்னதான் அப்ரைஸலில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தாது எனினும் ஈ எம் எஸ்சை ரிவோக் செய்வோரின் நலன் கருதி பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை) பொறுப்பல்ல என்பதை தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்.
இப்படிக்கு
நிர்வாகி
Team.EMS
சில சமயங்கள்ல ஒரே டயலாக் நாலஞ்சு எடத்துல ஒத்து போகும்(ஜாவால பாலிமார்பிஷம்னு சொல்றாங்களே அதுமாதிரி). மூனு வருஷமா கம்பெனியில குப்பை(வெலை செய்யறவன்னும் சொல்லலாம்) கொட்டிக்கிட்டு இருக்கறவன விட்டுட்டு முந்தா நாள் வேலைக்கு செர்ந்தவனுக்கு ஏன்பா கொட்டி குடுக்கறீங்கன்னு கேட்டா, சப்ளை அன்ட் டிமான்ட் தியரிய சொல்லி நமக்கு பாடம் நடத்த ஒரு கூட்டம் இருக்கு.
யாருடா இவனுங்கன்னு பாத்தா, நாலு நாளைக்கு முன்னாலதான் கம்பெனியில செர்ந்து இருப்பான். அப்பதான் நமக்கு லைட்டா புரியும் இவன் ஏற்கனவே தியரிய பிராக்டிலா இம்பிளிமென்ட் பண்னியிருக்கற விஷயம்.போன வருஷம் சேலரி ரிவைஸ்ல போனத (பல பேருக்கு கொறஞ்சது ஊரறிஞ்ச விஷயம்) அடுத்த அப்ரஸைல புடிச்சுருலாம்னு இருக்கற ஒரு 3 பேரால அட்ரிஷன் ரேட் 25 பர்சென்டோட நிக்குது. அதுல கொஞ்சம் பேரு போனால் ஆன்சைட் இல்லையேல் பென்சுன்னு இருப்பான். (4 பேருல ஒருத்தன் பேப்பர் போடறதா ஒரு க.கனிப்பு சொல்லுது. அதுதான் அந்த 25% அட்ரிஷன் ரேட். கனக்கு காட்டரதே 25 பர்சன்ட்னா நிஜம் எவ்ளோன்னு நிஜம் நிகழ்சியில அல்லது நடந்தது என்ன? கோபிநாத்துகிட்டயோ கேளுங்க)
சரி அது என்ன? "ஒரே வார்த்தை, ஒகோன்னு வாழ்க்கை" இந்த டயலாக்ல வற்ற அந்த ஒரு வார்த்தை என்னன்னா? EMS அந்த வார்த்தைய சொல்லறவன் வாழ்க்கை ஒகோன்னு இருக்கும்கிறாங்க Team.EMSஸின் அரசியல் ஆலோசகர்கள்.
இப்போதைக்கு யை அமைக்க வேண்டிய கட்டாயம் என்னனு நாலு பேரு இல்ல மூனு பேரு (ஏன்னா ஒருத்தன்தான் பேப்பர் போட்டுட்டானே!)கேட்கறான்.
1.ஒருத்தன் இரண்டு பேருன்னா எவன் எங்க எப்ப போறான்னு ஞாபகம் வெச்சுகலாம். கூட்டம் கூட்டமா போறதால ஒழுங்க டிரீட் போக முடியலங்கறதுதான் முக்கியமான பிரச்சனை.
2. பேரிடோ அனலிஸிஸ் படி மேல் உள்ள பிரச்சனையை தீர்தோம்னா 80% பிரச்சனைகளை தீர்த்துவிடலாம்.
3. மத்தபடி போட்டொ ஃப்ரேம் வாங்கி தற்றது, விநாயகர் வாங்கி தற்றதுது, டி சர்ட் குடுக்கறதுன்கிற வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த
4.இதுக்கு இடையில சிங்கப்புர் போறேன், துபாய் போறேன், மைன்ட் ட்ரி போறேன், கொல்லிமலை போறேன் சொல்றவங்களுக்கு அப்பப்போ ஐடியா
குடுக்கறது, GNIIT , கேந்திரம் வித்யாலயா அட்ரஸ் குடுக்கற வேலையையும் Team.EMS பாத்துக்குது.
(எல் கே ஜி அட்மிஷன் ஃபாம காட்டி இன்னைக்கு ஒருத்தர் வேலைய விட்டு நின்னதுதான் இதுவரைக்கும் உடைக்கப்படாத ரெக்காட். Text Courtesy: Team.EMS )
இப்படி பல சாதனைகளை செய்திருக்கும், செய்து கொண்டிருக்கும் Team.EMS இனைய ஒரே ஒரு பட்டனை தட்டுங்கள்.
ஒரே வார்த்தை ஓகோன்னு வாழ்க்கை.
Team.EMS
Follow us on Twitter : http://twitter.com/team_ems
Monday, February 22, 2010
கார்த்திக்கு ஒடம்பு சரியில்லை
நண்பன் ஒருவன் வந்த பிறகு வின்னைத் தொட..
ஹலோ..சொல்லுடா பார்ட்னர்.
டேய் கார்த்திக்கு ஒடம்பு சரியில்லைடா?
ஏன் என்னாச்சு?
தெரியலை. காலையில இருந்து வாந்தி எடுத்துகிட்டே இருக்கான்.
வாந்தி எடுக்கறானா? கங்ராஜுலேசன். நீங்க அப்பா ஆக போறீங்க.
ச்சீ..அடங்கு. இப்போ ஆஸ்பத்திரி கூட்டி போகலாம்னு இருக்கோம். நீ வறியா?
என்னடா இப்படி கேட்டுட்ட? இதோ கெளம்பிகிட்டே இருக்கேன்.
ஆபீஸுக்கு என்ன சொல்லலாம். என்ன யோசிச்சாலும் ஒரு ஐடியா கூட தோனமாட்டேங்குதே. சரி விடு.. வழக்கமான அஸ்திரத்தையே எஸ் எம் எஸ் அனுப்பிட வேண்டியதுதான்.
ஒரு வழியா ரூம் போய் சேரும் போது பதினோரு மணி ஆயிருச்சு.
டேய் என்னடா எல்லாருமே லீவா? ஒரு மனசனுக்கு ஒடம்பு சரியில்லைன்னு சொன்ன உடனே எல்லாருமே லீவு போட்டுட்டுட்டு பாத்துகிறீங்களே, அடடா இதுவன்றோ நட்பு என்றேன்.
சரி சரி புல்லரிச்சது போதும், மசமசன்னு நின்னுகிட்டே இருக்காம கார்த்திய ஆஸ்பத்திரி கூட்டி போய்ட்டு வா, நான் மத்த விஷயத்த ரெடி பன்றேன் என்றான் நண்பன்.
மத்த விஷயமா? அப்படின்னா?
அப்படின்னா ஒன்னும் இல்லை. எல்லாரும் லீவ் போட்டாச்சு, சும்மாவே இருந்தா போர் அடிக்குமில்ல?
அதுக்கு?
அதுக்குதான், தம்பிய அனுப்ச்சு வெச்சுருக்கேன் சிக்கன் வாங்கிட்டு வறதுக்கு. நீ என்ன பன்ற கார்த்திக்கு மருந்து வாங்கிட்டு அப்படியே பக்கத்துல இருக்கற டாஸ்மாக்குல மேன்சன் ஹவுஸ் 2 புல்லும், அவனுக்கு ஹாட் வேண்டாமாம் அதனால நாலு பீரு வாங்கிக்க. அவனால சாப்பிட முடியாது இரண்டு ஆப்பிள் வாங்கிக்க அப்பறம் ஒரு கிலோ திராட்சை வாங்கிக்க.
திராட்சை எதுக்குடா அவனுக்கு?
திராட்சை அவனுக்கு இல்ல. நம்ம சைடிஷ்க்கு. சரக்குக்கு(???)
காசு..?
காசா? என்கிட்ட எதுக்கு கேக்கற? இன்னிக்கு எல்லாமே கார்த்தி கணக்குதான், மருந்து பில்லோட சேர்த்து வாங்கிட்டு வா, கார்த்தி மெடிகிளைம் பன்னிகட்டும்.
என்னது மெடிக்கிளைமா? ம்.. சரி என்னவோ பன்னுங்க?
கார்த்தியை கூட்டி போய் ஊசி போட்டுக் கொண்டு, திராட்சை, ஆப்பிள், சரக்கு சகிதம் வந்திறங்கினேன். அதற்குள் சிக்கன் ரெடியாகியிருந்தது.
மாத்திரை முழுங்கனும் கொஞ்சம் சுடுதண்ணி வெய்யுங்கடா...
அந்த பாலை காய்ச்சுங்கடா, கொஞ்சம் பண்னாவது சாப்படறேன்... டேய் சத்தம் போடாதீங்க எனக்கு தலைவலிக்குது...
டீவிய நிறுத்துங்கடா.. காது வலிக்குது...
ஃபேன் ஏன்டா போட்டீங்க? ரொம்ப குளிருதுடா...
இப்படியெல்லாம் கார்த்தி உளரியது(??) எதவும் எங்கள் காதில் விழவேயில்லை. அப்போது நாங்கள் ஒரு ஃபுல்லை காலி செய்துவிட்டிருந்தோம்.
இப்போதெல்லாம் என்னவென்றே தெரியவில்லை ஒடம்பு சரியில்லையில்லையென்றாலும் கார்த்தி ஆபிஸ் போய் விடுகிறான்.
ஒடம்ப பாத்துக்கடா கார்த்தி
உயிர் நண்பன்
நவநீதன்..
ஹலோ..சொல்லுடா பார்ட்னர்.
டேய் கார்த்திக்கு ஒடம்பு சரியில்லைடா?
ஏன் என்னாச்சு?
தெரியலை. காலையில இருந்து வாந்தி எடுத்துகிட்டே இருக்கான்.
வாந்தி எடுக்கறானா? கங்ராஜுலேசன். நீங்க அப்பா ஆக போறீங்க.
ச்சீ..அடங்கு. இப்போ ஆஸ்பத்திரி கூட்டி போகலாம்னு இருக்கோம். நீ வறியா?
என்னடா இப்படி கேட்டுட்ட? இதோ கெளம்பிகிட்டே இருக்கேன்.
ஆபீஸுக்கு என்ன சொல்லலாம். என்ன யோசிச்சாலும் ஒரு ஐடியா கூட தோனமாட்டேங்குதே. சரி விடு.. வழக்கமான அஸ்திரத்தையே எஸ் எம் எஸ் அனுப்பிட வேண்டியதுதான்.
ஒரு வழியா ரூம் போய் சேரும் போது பதினோரு மணி ஆயிருச்சு.
டேய் என்னடா எல்லாருமே லீவா? ஒரு மனசனுக்கு ஒடம்பு சரியில்லைன்னு சொன்ன உடனே எல்லாருமே லீவு போட்டுட்டுட்டு பாத்துகிறீங்களே, அடடா இதுவன்றோ நட்பு என்றேன்.
சரி சரி புல்லரிச்சது போதும், மசமசன்னு நின்னுகிட்டே இருக்காம கார்த்திய ஆஸ்பத்திரி கூட்டி போய்ட்டு வா, நான் மத்த விஷயத்த ரெடி பன்றேன் என்றான் நண்பன்.
மத்த விஷயமா? அப்படின்னா?
அப்படின்னா ஒன்னும் இல்லை. எல்லாரும் லீவ் போட்டாச்சு, சும்மாவே இருந்தா போர் அடிக்குமில்ல?
அதுக்கு?
அதுக்குதான், தம்பிய அனுப்ச்சு வெச்சுருக்கேன் சிக்கன் வாங்கிட்டு வறதுக்கு. நீ என்ன பன்ற கார்த்திக்கு மருந்து வாங்கிட்டு அப்படியே பக்கத்துல இருக்கற டாஸ்மாக்குல மேன்சன் ஹவுஸ் 2 புல்லும், அவனுக்கு ஹாட் வேண்டாமாம் அதனால நாலு பீரு வாங்கிக்க. அவனால சாப்பிட முடியாது இரண்டு ஆப்பிள் வாங்கிக்க அப்பறம் ஒரு கிலோ திராட்சை வாங்கிக்க.
திராட்சை எதுக்குடா அவனுக்கு?
திராட்சை அவனுக்கு இல்ல. நம்ம சைடிஷ்க்கு. சரக்குக்கு(???)
காசு..?
காசா? என்கிட்ட எதுக்கு கேக்கற? இன்னிக்கு எல்லாமே கார்த்தி கணக்குதான், மருந்து பில்லோட சேர்த்து வாங்கிட்டு வா, கார்த்தி மெடிகிளைம் பன்னிகட்டும்.
என்னது மெடிக்கிளைமா? ம்.. சரி என்னவோ பன்னுங்க?
கார்த்தியை கூட்டி போய் ஊசி போட்டுக் கொண்டு, திராட்சை, ஆப்பிள், சரக்கு சகிதம் வந்திறங்கினேன். அதற்குள் சிக்கன் ரெடியாகியிருந்தது.
மாத்திரை முழுங்கனும் கொஞ்சம் சுடுதண்ணி வெய்யுங்கடா...
அந்த பாலை காய்ச்சுங்கடா, கொஞ்சம் பண்னாவது சாப்படறேன்... டேய் சத்தம் போடாதீங்க எனக்கு தலைவலிக்குது...
டீவிய நிறுத்துங்கடா.. காது வலிக்குது...
ஃபேன் ஏன்டா போட்டீங்க? ரொம்ப குளிருதுடா...
இப்படியெல்லாம் கார்த்தி உளரியது(??) எதவும் எங்கள் காதில் விழவேயில்லை. அப்போது நாங்கள் ஒரு ஃபுல்லை காலி செய்துவிட்டிருந்தோம்.
இப்போதெல்லாம் என்னவென்றே தெரியவில்லை ஒடம்பு சரியில்லையில்லையென்றாலும் கார்த்தி ஆபிஸ் போய் விடுகிறான்.
ஒடம்ப பாத்துக்கடா கார்த்தி
உயிர் நண்பன்
நவநீதன்..
Sunday, February 14, 2010
காதலர்தின இன்டர்வியூ
நாள் முழுக்க பைக்ல சென்னைய சுத்தறோம், சாயங்கலாம் படம் பார்க்கறோம், அப்படியே ஹோட்டல்ல ட்ரீட் முடிச்சுட்டு வறோம். இதுதான் Feb 14 ப்ளான். இந்த பிளானை நான் சொல்லியதிலிருந்து கவனிப்பே தனி. சின்ன விஷய்த்துக்கெல்லாம் லெப்ட் ரைட் வாங்கறவ இப்போ பெரிசா எதுனா கேனத்தனம் பன்னினா கூட Its so funny அப்படின்னு சொல்லற அளவுக்கு பெரிய லெவலுக்கு ஒர்கவுட் ஆயிபோச்சு பிளான்.
சரி சினிமா டிக்கெட்ட பிரன்ட் அவுட் எடுக்கலாம்னு ப்ரௌசிங் சென்டர் போனப்ப அப்படியே மெயில் செக் பண்னலாம்னு மெயில் பாக்ஸ ஒப்பன் பன்னினா, Your resume has been shortlisted for the interview, interview date and Time is Fer 14 2010 , 10 AM அப்படின்னு ஒரு மெயில்.
என்னனு சொல்ல இந்த கொடுமைய? லைட்டா ப்ளாஷ்பேக் போய் பாக்கறேன்.
"இப்போ இந்திய பொருளாதத்த சீர்திருத்தர ரேஞ்சுக்கு பிளான் போட்டுட்டு ஏதாவது சொதப்புன? @#$?!`~#%@ செருப்பாலயே அடிப்பேன்.
ச்சீ..ச்சீ.. என்னடி இப்படி கேவலமா திட்டற. அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல.. சொன்னா சொன்னதுதான்"
வீர வசனத்துடன் பேசிய பிளாஷ்பேக்கை ஃப்ரீஸ் பன்னிவிட்டு மெயிலை பார்த்தேன்.
வேறு வழியேயில்லை,செருப்படி கன்ஃபாம் ஆயிடுச்சு. ம்.. மொதல்ல பொழப்ப பாக்கலாம், ஆஃப்ர் லட்டர கொண்டு போய் கையில குடுத்து சமாதானபடுத்தி படத்துக்கும், பார்டிக்கு மட்டும் போயி சமாளிச்சுகாலாம் என்ற என்னத்தில் இன்டர்வியுவிற்கு போய்விட்டேன். பத்து மணின்னு போட்டு இருக்கான் சரி எப்படியும் ஒரு 3 மணிக்கு முடிஞ்சுரும்னு பாத்தா, ஒரு முன்னூரு பேரு உக்கார்ந்து இருக்கான். என்னடா இது முன்னூரு பேரு வந்துருக்கானுங்களான்னு கேட்டா, இங்கதான் முன்னூரு பேரு, இன்னொரு ஹால்ல ஐநூறு பேரு இருக்காங்களாம்னு அவன் சொல்லும்போதே மனசு சொல்லுச்சு "வட போச்சேன்னு".
சரி ஆனது ஆச்சுன்னு நானும் உட்காந்து இருக்கேன்.. இருக்கேன்... இருக்கேன்..மணி அஞ்சு ஆச்சு. ரொம்ப கூல ஒருத்தர் வந்து சொன்னாரு "ரொம்ப கூட்டம் வந்துருச்சாம், அவிங்க எதிர்பாக்கவே இல்லையாம், அதனால நீங்கெல்லாம் நாளைக்கு காலையில வந்துருங்கன்னு சொன்ன அவனை "உனக்கெல்லாம்ம் ஏழேழு ஜென்மத்தும் பிகரே செட் ஆவ கூடாது அப்படியே ஆனாலும் கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கே நைட் சிப்ட் போட்டுறனும் என்று சபித்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்.
சரி சினிமா டிக்கெட்ட பிரன்ட் அவுட் எடுக்கலாம்னு ப்ரௌசிங் சென்டர் போனப்ப அப்படியே மெயில் செக் பண்னலாம்னு மெயில் பாக்ஸ ஒப்பன் பன்னினா, Your resume has been shortlisted for the interview, interview date and Time is Fer 14 2010 , 10 AM அப்படின்னு ஒரு மெயில்.
என்னனு சொல்ல இந்த கொடுமைய? லைட்டா ப்ளாஷ்பேக் போய் பாக்கறேன்.
"இப்போ இந்திய பொருளாதத்த சீர்திருத்தர ரேஞ்சுக்கு பிளான் போட்டுட்டு ஏதாவது சொதப்புன? @#$?!`~#%@ செருப்பாலயே அடிப்பேன்.
ச்சீ..ச்சீ.. என்னடி இப்படி கேவலமா திட்டற. அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல.. சொன்னா சொன்னதுதான்"
வீர வசனத்துடன் பேசிய பிளாஷ்பேக்கை ஃப்ரீஸ் பன்னிவிட்டு மெயிலை பார்த்தேன்.
வேறு வழியேயில்லை,செருப்படி கன்ஃபாம் ஆயிடுச்சு. ம்.. மொதல்ல பொழப்ப பாக்கலாம், ஆஃப்ர் லட்டர கொண்டு போய் கையில குடுத்து சமாதானபடுத்தி படத்துக்கும், பார்டிக்கு மட்டும் போயி சமாளிச்சுகாலாம் என்ற என்னத்தில் இன்டர்வியுவிற்கு போய்விட்டேன். பத்து மணின்னு போட்டு இருக்கான் சரி எப்படியும் ஒரு 3 மணிக்கு முடிஞ்சுரும்னு பாத்தா, ஒரு முன்னூரு பேரு உக்கார்ந்து இருக்கான். என்னடா இது முன்னூரு பேரு வந்துருக்கானுங்களான்னு கேட்டா, இங்கதான் முன்னூரு பேரு, இன்னொரு ஹால்ல ஐநூறு பேரு இருக்காங்களாம்னு அவன் சொல்லும்போதே மனசு சொல்லுச்சு "வட போச்சேன்னு".
சரி ஆனது ஆச்சுன்னு நானும் உட்காந்து இருக்கேன்.. இருக்கேன்... இருக்கேன்..மணி அஞ்சு ஆச்சு. ரொம்ப கூல ஒருத்தர் வந்து சொன்னாரு "ரொம்ப கூட்டம் வந்துருச்சாம், அவிங்க எதிர்பாக்கவே இல்லையாம், அதனால நீங்கெல்லாம் நாளைக்கு காலையில வந்துருங்கன்னு சொன்ன அவனை "உனக்கெல்லாம்ம் ஏழேழு ஜென்மத்தும் பிகரே செட் ஆவ கூடாது அப்படியே ஆனாலும் கல்யாணம் ஆன அன்னைக்கே நைட் சிப்ட் போட்டுறனும் என்று சபித்துவிட்டு வந்துவிட்டேன்.
Friday, February 12, 2010
Thursday, February 11, 2010
அம்மாவிற்கு
ஏன்டா போன் பன்னவேயில்லை என்பதற்கு
ஆபிஸ்ல வேலைமா என்று மட்டுமே
பதிலாய் சொல்லியதில் இருந்து
ஆபிஸ்ல ரொம்ப வேலையா என்று மட்டுமே கேட்க
ஆரம்பித்த என் அம்மாவிற்கு ஒதுக்க முடியாத ஒரு ஐந்து நிமிடத்தை
தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன் எங்கே தொலைத்தேன் என்று!
ஆபிஸ்ல வேலைமா என்று மட்டுமே
பதிலாய் சொல்லியதில் இருந்து
ஆபிஸ்ல ரொம்ப வேலையா என்று மட்டுமே கேட்க
ஆரம்பித்த என் அம்மாவிற்கு ஒதுக்க முடியாத ஒரு ஐந்து நிமிடத்தை
தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன் எங்கே தொலைத்தேன் என்று!
திரைகடல் ஓடி
பாரதியார் சொல்லவில்லை எனக்கு
நன்பண் சொன்னான்
டாலரின் மதிப்பு ஐம்பது ரூபாய் என்று.
வெளிநாடும் வேண்டாம்
டாலரும் வேண்டாம்
என்னுடன் இரு போதும்
அழுது கொண்டே சொன்னாள்.
இன்றோடாகிறது ஒரு வருடம்.
விமான நிலையத்தில் கடைசியாக
வாங்கிய முத்தம் கன்னத்தை
தடவுகையில் மனதை ஈரமாக்கியது.
இதோ வந்துவிட்டேன்
நூறடி தூரம்தான்
ஐந்து நிமிட சோதனை
ஒரு வருட தவிப்பை இரட்டிப்பாக்கியது.
ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டாள்.
நூறு பேர் சுற்றியிருப்பதை
சட்டை செய்யாமல்.
பிரிந்த பொழுதைவிட இப்போது
அதிகம் அழுகிறாள்.
இம்முறை நான் ஆறுதலேதும்
சொல்லத்தேவையில்லை.
காதலுடன் நவநீ
நன்பண் சொன்னான்
டாலரின் மதிப்பு ஐம்பது ரூபாய் என்று.
வெளிநாடும் வேண்டாம்
டாலரும் வேண்டாம்
என்னுடன் இரு போதும்
அழுது கொண்டே சொன்னாள்.
இன்றோடாகிறது ஒரு வருடம்.
விமான நிலையத்தில் கடைசியாக
வாங்கிய முத்தம் கன்னத்தை
தடவுகையில் மனதை ஈரமாக்கியது.
இதோ வந்துவிட்டேன்
நூறடி தூரம்தான்
ஐந்து நிமிட சோதனை
ஒரு வருட தவிப்பை இரட்டிப்பாக்கியது.
ஓடி வந்து கட்டிக் கொண்டாள்.
நூறு பேர் சுற்றியிருப்பதை
சட்டை செய்யாமல்.
பிரிந்த பொழுதைவிட இப்போது
அதிகம் அழுகிறாள்.
இம்முறை நான் ஆறுதலேதும்
சொல்லத்தேவையில்லை.
காதலுடன் நவநீ
Subscribe to:
Posts (Atom)