ஷோபிகண்ணுவின் பின்னறிவிப்பு

நவநீதனின் முன்னறிவிப்பு என்றிருந்திருக்க வேண்டிய இந்த பதிவின் தலைப்பு ஷோபிகண்ணுவின் பின்னறிவிப்பு என மாறக் காரணம் என் சோம்பேறிதனமா இல்லை பணம் கட்டாததால் கட்டான ஏர்டெல் ப்ராண்ட்பேன்டா என்பதை பாப்பையாவையோ லியோனியையோ வைத்து பட்டிமன்றம் நடத்த தேவையில்லை முதலாவதுதான் உண்மையென்பது என்னையறிந்தவர்களுக்கு தெரியும்.

அப்படியென்ன அறிவிப்பென்றால் இனிமேல் நான் ( நவநீதனாகிய) இனிமேல் ஷோபிகண்ணு என்ற பெயரில் கொஞ்ச நாள்(பால் புளிக்கும் வரை) உலாவர தீர்மானித்துள்ளேன் என்பதை இந்த உலகத்திற்கு தெரிவித்து கொள்கிறேன்.

அதென்ன ஷோபிகண்ணு? காத்து ஏன் அடிக்குது? ஏன் வெயில் அடிக்குது? வாத்தியார் ஏன் அடிக்கிறார் என எல்லாவற்றிற்கும் இங்கே விளக்கம் சொல்ல வேண்டியுள்ளதால் நானும்......

பாரதியார் மேல் கொண்ட பற்றுதான் சுப்புரத்தினம் என்பவ‌ர் பாரதிதாசன் என மாறக் காரணமாயிற்று. அப்படியேதான் நவநீதனும் ஷோபிகண்ணுவாகிய கதை. பொதுவாக புனைப்பெயர் என்பது மற்றவரிடமிருந்து தன்னை வித்தியாசப்படுத்த வித்தியாசமாக ஒரு அடைமொழியையோ, பெயரையோ முக்கியமாக யாரும் பயன்படுத்தாத ஒன்றை வைத்துக்கொள்வது வழக்கம். ஆனால் கொஞ்சம்கூட வெட்கமேபடாமல் பசங்க படத்துல வந்த அந்த பேரை காப்பியடிச்சுகிட்டயே என நீங்கள் கூறுவது எனக்கு கேட்கிறது.

இதற்கு என் சமாளிப்பு என்னவென்றால்...

வழக்கத்துக்கு அதிகமா கொஞ்சம் லேட்டாயிட்டா அதுக்குமேல தூக்கம் வற கொஞ்சம் லேட்டாகும்.( நீ மட்டும்தான் லேட் பண்ணுவியா நானும் பண்ணுவேன் அப்படிங்கற தூக்க கொழுப்பு அது). அன்னைக்கு அப்படிதான் எனக்கும் தூக்கம் வரலை. சரி தூக்க மாத்திரை போட்டு தூங்கிறதுக்கு ஏதாவது படம் பார்த்தா உடம்புக்கு கெடுதல் இல்லாம தூங்கலாமேன்னு தேடுனப்ப மாட்டுச்சு பசங்க படம். (நன்றி: லைம்வேர், பிட் டோரென்ட், கூகிள்)

இராத்திரி மணி 2 க்கு படம் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன். சும்மா... பின்னி பெடலெடுத்திருக்கார் டைரக்டர். அப்படியே கிர்ருன்னு இருந்துச்சு படம். காமெடி கலக்கல்னா.. ரொமான்ஸ் சூப்பர். அதுல வர்ற அந்த ஷோபிகண்ணு கேரக்டர் அப்படியே ஹார்டுல பச்சக்ன்னு ஒட்டிக்கிச்சு. அப்படி பிடிச்சுப்போச்சு எனக்கு.விடியக்காலை 4.30 மணி ஆயிடுச்சு. முழுப்படத்தையும் பார்த்துட்டுத்தான் தூங்கினேன். அப்படி ஆனி அடிச்சுமாதிரி ஒட்டிக்கிட்டதாலதான் 20 வருஷமா இருந்த நவநீதன்கிற‌ பேருக்கு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் குடுத்துட்டு ஷோபிகண்ணுகிற பேருக்கு ஒரு சீட்டு எடுத்திட்டேன்.

இன்னும் சில காலம் இந்த பெயரில்தான் என் வயக்காட்டில் வெள்ளாமை செய்யப் போகிறேன்.

என்றும் அன்புடன்
ஷோபிகண்ணு

நானும் விகடனில்....

ஆனந்த விகடன், கூகிள் இத ரெண்ட‌பத்தியும் பேசாத எழுதாத பதிவர் யாரச்சும் இருக்காங்களான்னு தேடும்போது என் கண்ணுக்கு நான் மட்டும்தான் தெரிஞ்சேன். என்ன சங்கதின்னு ஆராய்ச்சி செஞ்சதன் முடிவு இது.

பதிவு எழுதற கொஞ்சம் பேர் சாப்ட்வேர் இஞ்சினியர் அவிங்க இன்னைக்கு டாப்பு கூகிள பத்தி சேதி சொல்றது ஒரு இது......

பதிவுலகத்தில இருக்கிற மிச்சம் கொஞ்சம் பேர் இலக்கியம் அது இதுன்னு விசயம் தெரிஞ்சவங்க பத்திரிக்கை உலகில் ஜாம்ப‌வான் ஆனந்த விகடன பத்தி பேசறது ஒரு இது......

அட நமக்கு ரண்டுலயுமே சம்பந்தம் இல்லையே அப்படின்னு நொந்த நேரத்துல கடவுள் கண்ணுல பட்டார்.

ஆண்டவா எல்லாம் விகடனில் நான், யூத் விகடனில் என் கதைன்னு கதி கலங்க வைக்குறாங்க, என் கதை ஒன்ன போட கருனை காட்டுங்க கால்ல விழுந்துட்டேன்.
ரொம்ப ஜெர்கான அவரு தம்பி.. ஆசை படலாம், ஏன் பேராசைகூட‌ படலாம் ஆனா இந்த மாதிரியெல்லாம் காட்டு தனமா ஆசைபடக்கூடாதுன்னு சொல்லிட்டாரு...

ம்ம்ம்னு கண்ணீர் விட்டு கதறி அழுதது பார்த்து மனசிறங்கி.. சரி வேற ஏதாச்சும் கேழுன்னாரு..
நானும் கூச்சப்படாம என்னை ஜாவா எக்ஸ்பெர்ட் ஆக்கிருங்கன்னு கேட்டேன்... இத கேட்டவுடனே பயங்கற டன்சனாயி கேட்டாரு " உனக்கு எத்தனை கதை பப்ளிஷ் ஆகனும்?"

இப்படி வரம் வாங்குன அடுத்த நாளே எங்கதையும் யூத்ஃபுல் விகடன் இனைய தளத்தில வந்துருச்சு...

அதனால இப்ப நானும் விகடனில்....

அடுத்து வருவது:

விகடன்ல என் கதை சீக்கிரமா வரும்னு நெனைக்கிறேன். இப்பெல்லாம் நான் கவிச்சி சாப்பிடறதேயில்லை. இந்த வாட்டி நூறு தேங்காய் உடைக்கிறதா வேண்டுதல். ம் பார்போம் அவருக்கு எப்போ தேங்காய் தேவைபடுதுன்னு..

டெஸ்டரும் டெவலப்பரும்

வரப்பு தகராறும் இல்லை!
வாய்க்காத் தகராறும் இல்லை!! ‍இருந்தாலும்
சண்டையிடுகின்றனர்
டெஸ்டரும் டெவலப்பரும்.

மங்கலத்தார் ப்ளாக்கிற்கு கண்ணீர் அஞ்சலி

இதற்கு முன் இதை படிப்பது இந்த பதிவை படிக்கும் போது தோன்றும் கேள்விகளை தோன்றாமல் இருக்க செய்யும்.

மங்கலத்தார் ப்ளாக்கிற்கு கண்ணீர் அஞ்சலி.

அட ப்ளாக்க டெலிட் பண்ணிபுட்டாங்க, ப்ளாக்க டெலிட் பண்ணிபுட்டாங்கன்னு பொலம்பிகிட்டே இருந்தா எப்படி? போன ப்ளாக்குதான் திரும்ப வரப்போகுதா என்ன? சட்டு புட்டுன்னு காரியத்த‌பண்ணிபுட்டு ஆக வேண்டியத பாக்க வேண்டியதுதான...

போங்கடா போய் போஸ்டர கீஸ்டர அடிச்சு ஒட்டுங்கடா. பெருசு ஒன்னு ப்ராக்டிகலாக பேசியது.

மங்கலத்தார் ப்ளாக்கிற்கு கண்ணீர் அஞ்சலி.






இங்ஙனம்
நண்பர்கள் மற்றும் இரசிகர்கள் எல்லாம் இல்ல. நாந்தேன் ஓனர் நவநீதன்.



நானும் எவ்ளோ நாள்தான் குய்யோ முய்யோன்னு கத்திகிட்டு இருக்க்றது. விழுந்த தடைகல்லையும் படிக்கற்கலாக்கி கிளம்பிவிட்டேன்... மீண்டும் ப்ளாக் எழுத... உங்கள் ஆசியுடன்.

என்றும் அன்புடன்
நவநீதன்

சிறை வாசம்

நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை இப்படி நடக்கும் என்று. ஜெயில் என்பதை சினிமாவில் மட்டுமே பார்த்திருந்த நான் ஜெயிலுக்கு போவேன் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை. "எல்லோர் வாழ்விலும் இப்படித்தான் சில விஷயங்கள் நடந்து விடுகின்றது. சினிமாவிலும் மற்றவர் வாழ்விலும் பார்கின்ற சில‌ விஷயங்கள் நம் வாழ்வில் நடக்கும் போது சில சமயம் பிரமிப்பும், அதிக எதிர்பார்ப்பின் காரணமாக ஏமாற்றமும் ஏற்படுவது இயல்பே." அந்த வகையில் இந்த ஜெயில் அனுபவம் எனக்கு
பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது.

நேற்றைக்கே சற்று சந்தேகம், நாளைக்கு ஜெயிலுக்கு போக வேண்டிவரலாம் என்று. நினைத்தபடியேதான் நடந்தது. சரியாக பதிணோறு மணிக்கு சென்னை சென்ட்ரல் ஜெயிலில் ஆஜரானேன். சென்னை மத்திய சிறைச்சாலை என்பதை படிக்கும்போது திக்கென்று இருந்தது.
ஒரு பயம் மனதுக்குள், அனிச்சை செயலாய் கை, கால் உதரெலுடுக்காததுதான் பாக்கி.
எங்கும் கூட்டம், தெரிந்த முகங்கள் தென்படுகிறதா என தேடுகிறது மனம், ஏதோ உறவினர் திருமணத்தில் சொந்தகாரர்களை தேடுவது போல்.

பெரிய இரும்பு கேட்டில் இருந்த சின்ன கதவை திறந்து உள்ளே அனுப்பினார்கள்.
சிதிலடைந்த சுவர், துருப்பிடித்த இரும்பு கம்பி ஜன்னல்கள், கிரீச் என சத்தம்
போடும் கதவுகள் என ஒரு பாழடைந்த பங்களாவிற்குரிய எல்ல தகுதிகளோடும் இருந்தது ஜெயில்.

திகிலுடன் பயந்துபோய் நின்று கொன்டிருக்கும்போது ஒரு குரல் கேட்டது எனக்கு மிக அருகில் ஒரு குரல்....
"சுண்டல், பட்டாணி, வேரிக்கடலை. வாங்கிக்கிங்க சார், அஞ்சு ரூபா தான் சார்."

என்ன ஜெயிலுக்குள்ள வேர்க்கடலை எல்லாம் விக்கறாங்க என்ற யோசித்த போதுதான் நேற்று நண்பன் சொன்னது நினைவிற்கு வந்தது.

" டேய்! சென்ட்ரல் ஜெயில இடிக்க போறாங்களாம். அதனால ஒரு வாரத்துக்கு மக்கள்
சுத்தி பார்ப்பதற்காக‌ விட்டுறுக்காங்க, வா போய் ஒரு ரவுண்டு சுத்திட்டு
வரலாம்."

அ ன் பு ட ன் நவநீதன்.

வென்ற பின்னாவது தீரூமா இந்த‌ வலி?

தேதி : ஜனவரி 30, 2009
நேரம் : காலை 10 மணி
இடம் : அமெரிக்க காரியாலயம்(American Consulate)

அமெரிக்காவில் உள்ள 30 கோடி சொச்ச மக்களும் தூங்கிக்கொண்டிருக்க, நான் வரிசையில் காத்துக் கொண்டிருந்தேன் சென்னையில்.அமெரிக்கா செல்லும் ஆசையின் முதற்கட்ட பணிகளை நிறைவேற்ற. வேறென்ன? விசா வாங்க நேர்முக தேர்விற்கு போயிருந்தேன்.

முன்னனி தனியார் நிறுவனத்திலிருந்து சென்றதால் நீல நிற கோப்பு(Blue File) கொடுத்து விட்டிருந்தார்கள்(அதற்கெல்லாம் மதிப்பில்லையாம். எல்லாம் ஒன்றுதானாம்). எல்லோருக்கும் ஒரே வரிசைதான். நீண்ட வரிசையில் நான்காவதாய் நின்று கொன்டிருந்ததில் ஒரு மெதப்பு வேறு.

"சார், 9 மணிக்கு இன்டர்வியூ இருக்கறவங்க வாங்க" என்ற போது, என் பின்னாலிருந்த மொத்த கூட்டமும் முன்னால் சென்றிருந்தது.

"ஏன்டா? இப்படி என்ன‌ நோகடிக்கறிங்க" என்று நான் கடைசியில் புலம்புவதை கவனிக்க எவனுக்கும் நேரமில்லை.

வரிசையில் நின்று கொன்டே இருந்த போது கடந்த ஒரு வாரத்தில் நடந்த நிகழ்கவுள் கண்ணில் ஓடியது.

எப்போது விசா அப்ளிகேசன் பதிவு செய்தேனோ, அன்றிலிருந்து காலை, பகல், இரவு ( சாப்பாட்டிற்கு முன்/பின்) என ஏதோ டாக்டர் மருந்து கொடுத்து தவறாமல் சாப்பிட சொன்னது போல் மூன்று வேலையும் கனவு கண்டுகொன்டிருந்தேன்.
"யூஎஸ்ல அரிசி சாப்பாடு கெடக்கறதே கஷ்டமாமே?" என பழைய ஆன் சைட் ரிட்டன்களிடம் விசாரனை வேறு.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல"( "நீ மொதல்ல விசா வாங்கு" என மனசிற்குள் நினைத்திருப்பானோ?) "இன்டியன் ரெஸ்டாரென்ட் இருக்கு!, சமாளிச்சுகலாம்" என்றது ஆன் சைட் ரிட்டனின் அறிக்கை.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லீங்க? நெறைய இன்டியன் ரெஸ்டாரென்ட் இருக்கு, சமாளிச்சுகலாம்" என்ற அதே பிட்டை என்னையும் மதித்து கேட்ட நாலு பேரிடம் அள்ளி கொட்டினேன், ஏதோ வாரம் ரெண்டு வாட்டி யூஎஸ் போயிட்டிருக்கிற மாதிரி.

"மச்சான், எனக்கு ஒரு லேப்டாப் டா"
"மச்சான் எனக்கு ஒரு ஐபாட்"
"ஏன்? உனக்கு லேப் டாப் வேண்டாமா?" என்றதற்கு, "அதில்லைடா லேப்டாப்னா நீ பணம் கேப்ப, ஆனா? ஐபாட்'னா நான் பணம் கொடுத்தாலும் வாங்க மாட்ட" என்ற நண்பனின் கொள்கை விளக்கம் புல்லரிக்க வைத்தது.

"மச்சான் கண்டீப்பா ஒரு டிஜிடல் கேமரா வாங்கிட்டு வா."

"வாங்கறன்டா!. யூஎஸ் போனவுடனே மொதல்ல அதைதான்டா வாங்கனும்."

"சார், ஃபைல வாங்குங்க மொதல்ல." செக்யூரிட்டி என் காதில் கத்தியதும்தான் சுய நினைவிக்கு வந்தேன்.

"நாம எங்க இருக்கறோம்?" என்னது அமெரிக்காவும் சென்னை மாதிரிதான் இருக்குதுன்னா பாத்தா, 23 C பஸ்சு போயிட்ருக்கு அண்ணா மேம்பாலத்துல‌.

அட கஷ்டமேன்னு நொந்து உள்ள போனேன்.

செக்கியூரிட்டி செக், டாகுமெண்ட் வெரிஃபிகேசன், ஃபிங்கர் ப்ரின்ட் ஸ்கேனிங், டிடி செட்டில்மென்ட் எல்லாம் முடிந்து வரிசையில் நிற்க ஆரம்பித்தேன் வெற்றி உறுதி என்ற நம்பிக்கையுடன்.

ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை நகன்ற வினாடி முல்லை(அப்படியொரு ஃபீலிங்) அங்கிருந்த கடிகாரத்தில் பார்த்தேன். சந்தேகத்தை பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தவனிடம் கிசுகிசுக்க, அவனும் அதையே வழி மொழிய, அங்கிருந்த ஊழியர் மட்டும் "அதெல்லாம் சரியாதான் வேலை செய்யுது" என்று சொல்லிவிட்டு கீழ்பாக்கம் மெடிக்கல் காலேஜ் அட்ரஸை கொடுத்த போது எனக்கு புரியவில்லை.

நொடிகள் யுகங்களாகின( அதர பழசான உதாரணம்தான் என்ன செய்ய?) பல நூறு வருடங்கள்(தோராயமா) கழித்து என் முறை வந்தது.

போனவுடன் நான் சொல்ல நினைத்த குட் மார்னிங்கை கன்சலோட் ஆபிஸர் சொல்லிவிட்டார்( சிலம்பாட்டத்தில் கருனாஸுக்கு நடந்த‌தை போலவே எனக்கும்)
பதிலுக்கு நானும் "குட் மார்னிங்,ஹவ் டூ யூடூ" என்று ஒரு பிட்டை போட்டேன்.

கொஞசம் கூட மதிக்காமல்(தயவு செஞ்சி இந்த விச‌யம் நம்மளோடவே இருக்கட்டும். என்னது? உங்ககிட்ட சொன்னத வெளியில

சொல்ல வேண்டாமா? இது டூ மச்! ஆமா!) பாஸ்போட்டை கேட்டார். பிள்ளையாருக்கு தோப்பு கரணம் போடுவது போல் பவ்யமாய் கொடுத்தேன்.

"எவ்வளவு நாளா இந்த‌ கம்பெனியில் பண்னையம் பன்ற?" , "இந்த கிளைன்ட் கூட எத்தன வருஷமா குப்ப கொட்டற?" என்ற சம்பிரதாயங்கள் முடிந்தபின் உன் தனி திறமை என்ன என்ற முக்கிய கேள்விக்கு "ஆனி புடுங்குவதில் நான் வல்லவன், நல்லவன் நாலும் தெரிந்தவன்" என்று புலம்பிக்கொன்டிருந்ததை கவனிக்க ஆபீஸருக்கு நேரமில்லை.

ஆம்! அப்போது அவர் எனக்கான புளூ சிலிப்பை (L1B- Rejected under specialized knowledge) பூர்த்தி செய்து கொண்டிருந்தார்.


என் மன உழைச்சலையும், சோகத்தையும், வருத்தத்தையும் மறைத்து நகைச்சுவை கலந்து எழுதியிருந்தாலும், தோற்று கலங்கிய அந்த கணமும், வேதனையும் வருத்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறது ஒவ்வொரு வினாடியும். மீண்டும் வென்ற பின்னாவது தீரூமா இந்த‌ வலி??

அ ன் பு ட ன் நவநீதன்.

என்னது காந்திய சுட்டுட்டாங்களா?

மெசின் வாழ்க்கையான‌ இந்த‌ சாஃப்ட்வேர் இஞ்சினிய‌ர் பொழ‌ப்பில் விடுமுறைக்கும் விடுமுறைதான். ஒன்ப‌தாவ‌து அதிசியமாக (ஃபிஃப்டி கேஜி தாஜ்மஹால் தான் எட்டாவ‌து அதிசிய‌ம் என்ப‌து எல்லா ஜீன்ஸுக்கும் தெரியும்) லீவ் கிடைத்தால் தூங்கியே பொழுதை கழிப்பதை பொழுது போக்காக இல்லாமல் முழுநேரப்பணியாய் செய்வதே பொழுதுபோக்கானது எனக்கு. தூங்கியே டையர்டு ஆன மிக அரிதான் நேரங்களில் ரூம்
மெட்களிடம் மொக்கை போடுவதுன்டு. அந்த வகையறாதான் இதுவும்.

பேச்சுவாக்கில் எதற்காகவோ நண்பன் சொன்னான் "நான் காந்தி மாதிரி நல்லவன்டா"என்று

"அப்ப அவர மாதிரியே உன்னையும் யாராவது சுட்டு தள்ள போறாங்க பாரு" என்றான் நண்ப‌ன்.

எல்லோரும் அவன் போட்ட மொக்கைக்கு உச் கொன்டி கொன்டிருக்க ரூம்
மெட்டின் முகம் கொடூரமாய் காட்சியளித்து.

என்னது?, காந்திய சுட்டுட்டாங்களா எப்படா? என அதிர்ச்சியடைந்தத‌து எங்களுக்கு அதிர்ச்சியளித்தது.

"டேய் அவர சுட்டு 60 வருஷம் ஆயிருச்சுடா" என்றேன்.

"என்னது? 60 வருஷம் ஆயிடுச்சா?" என மேலும் அதிர்ந்தான்.

டேய் இவனுக்கு நட்டு கழன்டுருக்குமோ என்ற குழப்பத்தில் நண்பனை பார்கக, நட்டு மட்டுமில்ல‌ போல்டு, சைனு, ஸ்பேனரு எல்லாமே கழன்டுருச்சி என்றான் நண்பன்.

"சரி விடுறா, செத்து போய்ட்டாரு இப்ப நாம என்ன பன்ன முடியும்" என்றேன்.

"நாட்டுக்காக எவ்ளோ பாடுபட்டு சுதந்திரம் வாங்கி கொடுத்தாறு அந்த நல்லவர போய் கொன்னுடாங்களே, காந்திய கொன்னவன நான் சும்மா விடமாட்டேன்டா" என கொலைவெறியுடன் கத்தினான்.

"டேய், அவனும் செத்து போய்டான்டா" என்றேன் நான்.

"என்னது அவனும் செத்து போய்ட்டானா?" என்று அவன் கேட்ட போது நான் மெதுவாக மயக்கமாகிக் கொண்டிருந்தேன்.

குறிப்பு: காந்தி செத்துட்டாரா என இன்னமும் அதிர்ச்சியடையும் நம்மவர்கள்
இனியும் அதிர்ச்சியடையக் கூடாது என்ற நல்ல நோக்கில் போடப்பட்டது இப்பதிவு.

குறிப்பிற்கு குறிப்பு: இதை பார்த்து யரேனும் அதிர்ச்சியடைந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல.

அன்புடன் நவநீதன்